เรื่องจิงที่ไม่อาจหนีพ้น? § แฟนก็เหมือนกับเพลงใหม่เพลงหนึ่ง....... ที่คุณมักบอกกับตัวเองว่ามันเพราะ......... แต่เมื่อฟังไปสักร้อยรอบ.........คุณก็จะเบื่อไปเอง § ต่างกับเพื่อนสาว...... ซึ่งเหมือนกับเพลงคลาสสิก. . . . . . .ที่นานๆคุณเปิดที แต่ก็ยังเพราะ. . . . . ไม่ต่างจากครั้งแรกที่คุณฟัง § คนๆหนึ่งที่คุณเคยชอบ.....แต่เขาไปชอบคนอื่น.. แต่คุณก็ยังจำทุกอย่างเกี่ยวกับเขาได้ ก็เหมือนกับ เพลงของค่าย RS GRAMMY ที่คุณบอก ว่าเกลียด แต่คุณก็ยังร้องเพลงนั้นได้จนจบ § ลองสังเกตไหมว่าถ้ามีรูปถ่ายหมู่ใบหนึ่ง...... คนที่คุณมองหาคนแรก. . . .คือคนที่คุณชอบอยู่ § เบอร์โทรศัพท์....... ที่ถึงจะเป็นเพื่อนสนิทคุณ. . . . . . . คุณก็จำไม่ได้ แต่ถ้าเป็นเบอร์ของคนที่หลงใหลล่ะก็... คุณจะจำได้ทุกตัว. . .แม้ว่ามันจะไม่ซ้ำกันเลย § เพลง......ที่คุณชอบมากที่สุดตอนที่คุณมีแฟน..... อาจจะกลายเป็นเพลงที่คุณเกลียดที่สุด. . . . . . เมื่อเขาจากไป § Mail 100 Mail……. ที่เพื่อนคุณส่งให้. . . . ก็ไม่อาจเทียบได้กับ คนรักคุณ...... ที่ตอบมาแค่ว่า “ขอบคุณนะ” § ก็เหมือนกับวันๆหนึ่งที่คุณคุยกับเพื่อนเป็นร้อยประโยคแต่ก็จำไม่ได้ แต่เมื่อคุณได้คุยกับคนที่คุณแอบชอบ. . . . แม้ประโยคเดียว. . . คุณก็จำได้. . . . จนกว่าเขาจะมีแฟนเป็นตัวเป็นตน . . . . . .

ลาแล้วห้องเรียนเก่าที่เคยอยู่

ลาแล้วคุณครูที่เคยสอน

ลาแล้วเพื่อนรักที่จากจร

ลาแล้วกลอนข้างฝาห้องที่เขียนไว้

ลาแล้วโต๊ะที่รกไปด้วยกาพย์

ลาแล้วภาพที่วานเขียนติดโต๊ะไว้

ลาแล้วม่านที่ปลิวพลิ้วไสว

ลาแล้วไง ......ห้องของพวกเรา

ไม่มีแล้วเข้าแถวหน้าเสาธง

ไม่มีแล้ว แถวตรง พนมมือไหว้

ไม่มีแล้วขาสั้นตัวคู่ใจ

กระโปรงจีบรอบกายก็ไม่มี

มีแต่เพียงภาพเก่าเราร่วมสร้าง

ภาพที่เพื่อนเคียงข้างไปทุกที่

แต่ภาพเก่าจะลับไกลไปทุกที

เพราะวันนี้กล่าวคำว่าอำลา

ใครเล่าเคยร่วมเรียนร่วมเขียนอ่าน

ร่วมกันลอกการบ้านร่วมกัน ซ่า

ร่วมร้องเพลง โดดเต้น เล่นกีฬา

แถมยังแอบนินทา ครูอาจารย์

เคยอยู่ค่ายพักแรมกลางป่าเขา

เพลงใหม่เก่าร้องรับร่วมขับขาน

ยังจำได้ทุกเมื่อเหมือนเมื่อวาน

แม้ล้มลุกคลุกคลานก็มันดี

ถึงวันนี้ดีใจที่ได้จบ

แต่เสียใจไม่ได้พบกับเพื่อนซี้

จากกันไปโชคใครจะร้ายดี

เมื่อถึงวันพรุ่งนี้ไม่มีนาย

ไปเถิดเพื่อน ไปตามทาง ที่มุ่งมั่น

สร้างความฝันให้เป็นจริงดังใจหมาย

หากพลาดพลั้งความหวังพังทลาย

ไม่ถึงตายสู้ต่ออย่าท้อมัน

ฉันก็ไปตามทางที่หมายมุ่ง

หวังเรืองรุ่งได้ดีเหมือนที่ฝัน

ให้พ่อแม่ยินดีมีสักวัน

เพื่อทดแทนคุณท่านกตัญญู

เหลียวหลังมองโรงเรียนใจหวั่นไหว

ยินเสียงใครดังก้องร้องให้สู้

ให้สมหวังให้รุ่งเรืองให้เฟื่องฟู

หากพลาดพลั้งยังมีครูอยู่ข้างเธอ

เธออาจเป็นไม่ได้ดังใจหวัง

ครูก็ยังภูมิใจอยู่เสมอ

อาจไม่เด่นโด่งดังหรือเลิศเลอ

ขอเพียงเธอเป็นคนดี...แค่นี้พอ